Unfortunately CAR Story : คนอาร๊ายๆๆๆๆๆ เดือนเดียวรถถูกชน 3 ครั้ง

จะว่าซวยก็ว่าแปลก จะว่าชง ก็คงใช่ จะว่าหล่อก็กะไร
แต่ทำไมต้องรถกรูๆๆๆๆๆๆๆ

โศกนาถกรรม ครั้งที่ 1
เีรื่องมันเริ่มจากการที่ต้่องไปช่วยเพื่อนหากล่องมาขนของนั่นแหละ

อากาศยามบ่ายแก่ๆกำลังดี สักห้าหกโมงเย็นได้ มีโทรศัพท์จากเพื่อนให้มาช่วยหากล่องไปย้ายของ สักหน่อย แม้ตอนนั้นจะคร้านๆ อยู่สักนิด บวกกับ อากาศน่าทอดหุ้ย(ประมาณว่าอย่ามายุ่งกับกรู) สักหน่อย แต่ก็ต้องจำใจไปอ่ะนะ พอถึงเวลานัด ซึ่งนัดไว้หนึ่งทุ่มที่ รัชดาซอย 13 แต่ตอนนี้ยังอยู่ที่บ้านอยู่เลย ซวยแล้วสิกรู รีบบึ่งรถออกไป หากมีคนอ่านน่ะนะ อ่านถึงตรงนี้ คงคิดว่า อ้าวก็ดูมรึงสิ ทำอย่างนี้คงรีบๆ ออกไปเลยเกิดอุบัติเหตุใช่ม่าาาาา..... ขอบอกว่าไม่ใช่นะครับ เพราะ ระยะทางใกล้มากๆ (จากซอย 10) จึงไม่จำเป็นต้องรีบสักนิด พอลอดอุโมงค์แยกห้วยขวาง กำลังจะชิดซ้ายเข้าซอยหน้าโรงเรียนอนุบาลใกล้ๆนั้น ไอ้เราก็ดูรถแล้วนะว่าว่าง เพราะติดไฟแดง เห็นแค่ไฟดวงเดียวส่องอยู่ไกลๆ คิดว่าน่าจะ้้เป็นมอเตอร์ไซด์ เราก็ตีไฟตั้งแต่ชาติที่แล้วได้มั้ง มันคงจะเห็นน่า ว่ามีรถที่ใหญ่กว่ามันกำลังจะเลี้ยวอยู่ มันต้องชะลอแน่ๆ

แต่....!!!!!! เดชะบาป

ขณะนั้น มอไซด์ คันนั้นคงคิดว่าตัวเป็นนักแข่งรถ 800cc อยู่ล่ะมั้ง มันบิดมากะว่า กูแซงมึงชัวร์ !!!

งานเข้าครับพี่น้อง เต็มๆใบเลย !!! กระจกข้างทั้งใบ...

กระจกข้างหายไปทั้งอัน นักแข่งของผมลงไปกองริมฟุตบาท โอ้ววว แม่เจ้า เกิดมาไม่เคยมีคะดงคดี กับเค้า วันนี้ ต้องโดนซะแล้ว โธ่ๆๆๆๆๆๆ คิดก็ส่วนคิด ตัวรีบหยุดรถลงไปดูอาการ นักแข่งของผม เดชะบุญ นี่ของแท้ อาการไม่หนักหนา ไม่มีอะไรหักเลย ผมจึงได้รีบโทรแจ้งตำรวจ ให้มา่ดูเหตุการณ์ ขณะนั้นเอง ผมพึ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า มูลนิธิร่วมด้วยอะไรสักอย่าง มาเร็ว ช่วยเร็วยิ่งกว่า สินมั่นคงประกันภัย ซะอีก อืม ดีๆ

สรุป... ค่าเสียหาย ยังต้องรอคุยที่โรงพัก แต่ อย่าคิดว่ามันจบแล้ว ยังครับ นี่พึ่งจะเริ่มเท่านั้น