Unfortunately CAR Story LAST Chapter : คนอาร๊ายๆๆๆๆๆ เดือนเดียวรถถูกชน 3 ครั้ง (สุดท้าย)

จะว่าซวยก็โคตรแล้ว ชงใส่แก้วต้องกาแฟ
อาแปะชม ว่าหล่อพอถูไถ แต่ทำไมต้องขู่กูๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โศกนาถกรรม ครั้งที่ สุดท้าย (FINALE)
กำลังนั่งจกข้าวเหนียวกินบนรถ ขณะขับไปส่งพี่ที่หมอชิต "เจริญปุระ"

หลังจากจ่ายค่าทำขวัญ ค่าเสียหาย คุณนักบิดหมายเลขหนึ่งไป ไอ้เราก็คิดว่า ไ้อ้การที่โดนครั้งที่สอง หรือ ที่เรียกว่าเบิ้ล หรือ ซ้ำน้ำสอง นั้น จะเ็ป็นการหมดทุกข์ หมดโศกซะที

แต่... สวรรค์ช่างไม่เป็นใจนัก จึงเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมา

วันนั้นเป็นวันอะไรก็จำไม่ได้ จำได้แค่หลังจากสงกรานต์หมาดๆ (โดนชนสองครั้งแรกนั้น ก่อนสงกรานต์) พี่มาเยี่ยมจากต่างจังหวัด และ กำลังจะไปส่งกลับแล้ว วันนั้น เป็นวันที่รถติดมากๆ ไม่เหมือนทุกวัน จะเรียกว่าเป็นเหตุบังเอิญที่สวรรค์ตั้งใจจะกลั่นแกล้งก็ได้ ขณะที่เลี้ยวออกจากรัชดาซอย10 มิใช่4 ดังเช่นปกติทุกวัน ผมต้องทำการรีบชิดขวา โดยแทรกตามเลนต่างๆ เพื่อที่จะกลัีบรถ เผอิญความที่รถติด ทำให้การแทรกรถของผมนั้น เข้าไปได้แค่ครึ่งตัว ท้ายโผล่ นิดหน่อยพอที่รถที่เลนซ้ายสุดจะผ่านไปได้สบายๆ
ว่าแล้วขณะที่รถติดอยู่นั้น พี่สาวผมก็เอาข้าวเหนียวกะกุนเชียงจ้าวอร่อยออกมาให้ ผมก็นั่งกินรอรถเคลื่อนไปด้วยความสบายใจ

อีกแล้วท่าน!!!! ท้ายรถสะเทือนอีกแล้วท่าน!!!!

ภาพเหตุการณ์สมัยเด็ก ผุดเข้ามาในสมอง เฮ้ย! นานไป ภาพเหตุการณ์ของครั้งที่สองลอยมาในสมองของผม ตัวนี้ซีด ขนลุกซู่ เหงื่อผุดเม็ดเป็นโป้งๆ ข้าวเหนียวกุนเชียงยังคาในปาก ว่าแล้วจึงรีบเคี้ยวให้หมดๆแล้วกลืนลงคอ จากนั้นเหลียวมองผ่านใหล่ซ้าย พบว่า !!!!!!!!

ใครมันมานอนฝุบที่ท้ายรถกูอีกแล้ววะ แสรดดดดดดดดดด

ผมรีบกระโดดลงไปดูพบว่า นักบิดหมายเลขสาม นั้นเป็นคนงานก่อสร้าง พึ่งเลิกงาน ไปก๊งมา กลิ่นเหล้านี้หึ่งเลย จากคำให้การพยาน (ไทยมุง) แถวนั้นบอกว่า นักบิดนั้นบิดมาด้วยความเร็วกว่า 300 กม. ต่อ 2 วัน (ุ6.25 กม. ต่อ ชม.) ขณะที่พยายามแซงรถแท๊กซี่ที่อยู่เลนซ้ายนั้น รถแท๊กซี่ไม่ยอมจอดให้ เป็นเหตุให้ต้องหักหลบ มาอัดตูดรถผมเข้า (แม่มทำไมต้องรถกู)

ความเสียหาย ไฟท้ายซ้ายแตกยับ ท้ายบุบ ทั้งแถบซ้าย ช่างผมฟังแล้วตีคร่าวๆสัก 3-4 พัน ทำสี + ไฟท้ายมือสองจากเซียงกง (ผมไปซื้อเองก็ 1200 ไปแล้ว)

ไอ้อุบัติเหตุไม่เท่าไหร่หรอก ผมล่ะ โค-ตะ-ระ เจ็บตับสุดๆ (ยิ่งกว่าเจ็บใจ) ก็ไอ้ตรงที่นักบิดนั้นเรียกหัวหน้ามาคุยกับผม หัวหน้าเค้าขับมอไซด์มาต่อรองราคากับผม ขอ 2000 ผมไม่ยอม ช่างสีตีก็เกือบ 4 พันแล้ว (มันบอกว่าไฟท้ายมิตซูเฉยๆ ไม่ใช่เบนซ์จะกี่บาทกัน มันว่าไม่เกิน 500-600 บาท ไอ้สาด พูดมาได้แค่มิตซู แม่ม) และขอให้ไปโรงพักไปลงบันทึกประจำวันให้เรียบร้อย มันไม่ยอมไป มันเลย

มันเอาลูกพี่มันที่เป็น ดาบตำรวจ สน.ห้วยขวาง มา... ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร จะว่าขู่ก็ไม่เชิง ช่วยลองพิจารณาทีเถอะครับ

ไอ้สัตว์ ผมด่าตำรวจในใจ แฮะ แฮะ แม่งกวนตีน ทุกท่านช่วยอ่านคำพูดที่ไอ้ ตำรวยหัวขวด มันพูดกับผมนะครับ แล้วตัดสินให้หน่อยว่ามันสมควรออกมาจากปากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นตำรวจมั้ย

ผม : สวัสดีครับ
ตำรวย : อืม น้อง ช่าง.... เค้าเป็นลูกน้องพี่เอง ทำงานด้วยกันมานาน แล้วไอ้เรื่องรถเนี่ยไว้พรุ่งนี้ค่อยไปให้ร้านที่รู้จัก (รู้จักมัน) เค้าตีราคา แล้วค่อยชดใช้ค่าเสียหายนะ เพราะ น้องไม่ยอมเอา 2000 นี่นา พรุ่งนี้ 9 โมงเช้า แล้วให้นายช่างทิ้งบัตรประชาชนไว้ที่น้อง (มันสรุปเองเสร็จสรรพ)
ผม : พี่ครับ พรุ่งนี้ผมไม่ว่างครับ (ผมติดประชุม วันพฤหัสมั้ง) ไปไม่ได้ เอายังงี้ละกัน ผมว่าพี่ให้ลูกน้องพี่ไปลงบันทึกประจำวันกับผมที่ สน. ก่อนดีกว่าครับ แล้วค่อยตกลงกันทีหลัง(ผมโทรถามเพื่อนที่เป็นตำรวจ เค้าแนะนำให้ลงบันทึกไว้ไม่งั้นมันหนีจะเสียเปรียบเอา)
ตำรวย : เอ๊ะ นี่ มึง (ผมจำได้ติดหูเลยว่า "มึง") จะเอายังไงวะเค้าก็บอกแล้วว่า ให้ไปตีราคาก่อนไง แล้วยังมาลูกเล่นจะไม่ยอมอีก (กูลูกเล่นตรงไหนวะ)
ผม : ผมลูกเล่นตรงไหนพี่ ก็แค่ขอให้คนของพี่ไปลงบันทึกประจำวันไว้ก่อนก็แค่นั้น พรุ่งนี้จะเอายังไงก็อีกเรื่อง
ตำรวย : อ้าว ก็ เค้าก็ให้บัตรประชาชนไว้ไม่ใช่เหรอ จะเอายังไงอีก ยังจะมาลูกเล่นอะไรอีก (อ้าว ไอ้สาด แค่บัตร แม่มคนต่างจังหวัดอีก เรื่องแค่นี้มึงหนีไป ตำรวจมันก็ไม่สนใจคดีกรูหรอก ผมคิดในใจ และ ขนาดตำรวจจราจร ที่มาที่เกิดเหตุยังแนะนำให้ผมไปโรงพักก่อนเลย ทั้งๆที่เป็นเพื่อนกับไอ้หัวค... นี่ )
ผม : พี่เป็นตำรวจก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ ว่ายังงี้ควรลงบันทึกประจำวันไว้ก่อน
ตำรวย : มึงลูกเล่นเยอะนัก งั้นก็ไปโรงพักเลย ให้ตำรวจลงบันทึกประจำวันไว้ แล้วไปฟ้องเรียกค่าเสียหายเอา เพราะคดีนี้ ฟ้องมันไปมันก็ไม่มีอะไรจะให้อยู่แล้ว ค่าคดี ค่าเดือนทางก็มากกว่าแล้ว บอกให้เอาดีๆไม่ชอบ งั้นก็ไปฟ้องเอาละกัน
ผม : อ้าว!! ผมเป็นผู้เสียหายนะครับ พี่เป็นตำรวจ พี่ควรพูดยังงี้เหรอ
ตำรวย : ก็ลูกเล่นยังงี้ (กูยังงงอยู่ว่า กูลูกเล่นยังไงวะ คิดในใจครับ) จะให้คุยดีๆก็ไม่ชอบ เสนอทางให้ดีๆก็ไม่ชอบ ก็เอามันยังงี้แหละ กูไม่คุยแล้ว ไปฟ้องเอา

แล้วมันก็ไม่คุยกับผม แล้วไปคุยกับลูกน้องมัน ลูกน้องมันก็มาบอกว่าให้ไปโรงพัก แล้วจบเรื่องที่ฟ้องร้องเอา

แม่มตำรวจหมาๆอย่างนี้ แล้วยังมีอีกครับ พอไปถึง สน. พบว่า ร้อยเวร ที่รับเรื่องเป็น สารวัตร อ้าวงงกู มีด้วยเหรอวะสารวัตรมารับเรื่องแทนร้ิอยเวร กูก็เห็นร้อยเวรนั่งหัวโด่อยู่ ไม่ต้องสงสัยเลย สาด แม่ม ให้ลูกพี่มันมากล่อมผมชัวร์ เรื่องที่คุยขี้เกียจเล่า เพราะยิ่งพูดยิ่งแค้น กูผู้เสียหาย แต่แม่มทำอย่างกับกูผู้ต้องหา ถ้าไม่ติดสงสารนักบิดกูนะ (ที่กวนตรีนหัวหน้าเค้าที่มาเคลีย กับไอ้ตำรวยครับ) ยิ่งนักบิดเมาๆอยู่ ไปเป่าก็ติดคุกเปล่าๆ เงินประกันไม่มีหรอก เฮ้อ.....

สุดท้ายจบที่ 2500 บาท ยังดีที่ยังได้ ผมออกเองอีกเป็นกระบุงกว่าจะซ่อมเสร็จ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าไปเชื่อว่าตำรวจ (ทุกคน) เป็นคนของประชาชน ตำรวยหัวขวดก็เยอะครับ

*** ถ้าเรื่องที่เขียนไปโดนใครเข้าถ้าจะฟ้องก็เมลมานะ จะได้เมลชื่อที่อยู่ไปให้